نمی دونم چرا یکدفعه یاد خرمشهر افتادم ، دوست دارم از خرمشهر بنویسم . خیلی فکرکردم ، چرا خرمشهر .

هنوز چند روزی هم تا سالروز فتح خرمشهر مانده اما یک نکته عجیب ؛ چرا خیلی ها خرمشهر را نمی شناسند ؟

خرمشهر شهری که نماد ایران بود . خرمشهر شقایقی خون رنگ که داغ جنگ در سینه دارد و داغ شهادت را

در تک تک خیابان ها و کوچه های خود جای داده است .

به راستی چرا خرمشهر با آن عظمتش ، با آن همه دلاور مردانش فقط یک روز در برگ تقویم زمانه را به خود

اختصاص داده است ؟

به راستی چرا خرمشهر تنها نام یک خیابان است و تنها به عنوان نام یک خیابان در ذهن ما نقش بسته است ؟

چرا دیگر خبری از خرمشهر نیست ؟ شهری که پس از اشغال توسط بعثی ها ، زیاد طول نکشید که فرشتگان ما

کوچه به کوچه آن را پس گرفتند چنان که دنیا را24 ساعت به سکوت واداشت که چگونه رزمندگان ما

توانستند چنین عملیات عظیمی را اجرا کنند .

اما الان خرمشهر فقط برای پدران و مادرانمان جالبه ، کسانی که فقط از آن خاطره دارند و گرنه الان جز

خرابه هیچی نیست .

تا چند سال پیش کسی نبود که حداقل یک بار نام مسجد جامع خرمشهر را نشنیده باشد جایی که هنوز ترکش

روی دیوارهایش ماندگار مانده است . در آن زمان مسجد خرمشهر قلب شهر بود که می تپید و تا بود مظهر

ماندن و استقامت بود .

مسجد جامع خرمشهر مادری بود که فرزندان خویش را زیر بال و پر گرفته بود و برای بی پناهان ، پناهگاهی

امن بود . مسجد جامع همه ی خرمشهر بود .

خرمشهر از همان آغاز ، خونین شهر شده بود تا روشنایی حقیقت از افق غربت و مظلومیت رزم آوران

و بسیجیان غرقه در خون ظاهر شود و مگر آن روشنایی را جز از منظر این آفاق می توان نگریست ؟

فرشتگان در غربت جنگیدند وبا مظلومیت به شهادت رسیدند و پیکرهایشان زیر تانک های شیطان  تکه تکه شد

و به آب و باد و خاک و آتش پیوست اما آیا راز خونشان آشکار شد ؟ راز خون را جز شهدا در نمی یابند .

گردش خون در رگهای زندگی شیرین است اما ریختن آن در پای مجنون شیرین تر است .

اما به راستی په شد که خرمشهر به دست فراموشی سپرده شد و کجا رفتند آن دلاور مردانی که فرشتگان به

احترامشان تعظیم می کردند ؟ مردانی که در شب های عملیات در نخلستان ها گم می شدند و هر یک چفیه

ای روی سر می انداختند و در حال سجده با خدای خود راز و نیاز می کردند .

کسانی که خاطراتی از آن موقع به یاد دارند هر وقت اسم خرمشهر را می شنوند ، حسرت آن ایام ، داغ

دلشان را تازه می کند ویا وقتی که به آن جا می روند جمله ای که در ورودی شهر نوشته شده (( با وضو وارد

شوید )) دل هر عاشقی را می لرزاند و وادار به سجده شان می کند و ناخود آگاه یاد نوحه (( ممد نبودی

ببینی )) می افتند .

اما وقتی وارد شهر می شوند متأثر از وضعیت کنونی شهر که چگونه جوانان ارزشی جای خود را به جوانان

معتادی داده که مثل نقل و نبات مواد مخدر جابه جا می کنند و دست به دست می چرخانند و پاتوقشان

نزدیک پل خرمشهر است ، پلی که از سالیان گذشته یاد آور رشادت ها و دلاوری های فرشتگانی بود که در

سرزمین نخل های بی سر دعوت حق را لبیک گفتند تا نگذارند به دست نامحرمان بیفتد .